پتک گدایان



چاووش

با اینکه حسین منزوی بیشتر با غزل های زیبایش شناخته شده است نمی دانم چرا من بیشتر با اشعار سپیدش بیشتر ارتباط برقرار می کنم.

امشب هنگامی که اشعار او را ورق می زدم به این شعرش برخوردم و چندین بار خواندمش. شما را هم به خواندنش دعوت می کنم:

 

می­آیم و میدان­های مین

در زیر پایم

            باغ گل

                        می­شوند

بگذار این رهزنان

در من،

تنها تیغم را ببینند

آن چه خونش می­پندارند

چشمه­هایی است

که از جای قدم­هایم

با زمزمه­های سرخ

                        سرباز کرده­اند

به شتاب می­آیم

چرا که عشق

                        فرمان درنگم

                                    نداده است

مجال ایستادنم نیست

باید

پیش از دمیدن خورشید

                        رسیده باشم

و پیش از نیش زدن جوانه­ها

                                    گل کرده باشم

باید برسم

و به دست­هایی که برای چیدنم

                        دراز شده­اند

                                    پاسخ دهم

شنبه ۱٢ مهر ۱۳٩۳  توسط پیمان زهره وندی  |  پيام هاي ديگران ()